Toen Beethoven in Wenen aankwam, was hij een jonge virtuoos die iets te bewijzen had. Zijn leraar, Joseph Haydn, had hem aangemoedigd om eerst pianosonates te publiceren – een logische keuze voor een pianist – maar Beethoven weigerde. Hij wilde zich niet profileren als pianist, maar als componist van statuur. De drie Pianotrio's, geschreven tussen 1793 en 1795, werden zijn Opus 1: een publieke verklaring dat zijn ambities verder reikten dan de salon.

 

In de zomer van 1886 bevond Brahms zich in het Zwitserse stadje Thun aan het meer, waar een vlaag van inspiratie leidde tot een opmerkelijk drietal kamermuziekwerken: de Cellosonate in F majeur, Op. 99, de Vioolsonate in A majeur, Op. 100, en het Pianotrio in C mineur, Op. 101. Samen vormen ze een soort samenhangende cyclus – Brahms verkent het expressieve bereik van viool, cello en piano, zowel afzonderlijk als gezamenlijk. De reeks zou het volgende jaar culmineren in het Dubbelconcert in A mineur, Op. 102, waarin viool en cello opnieuw zij aan zij spelen.

 

Dvořáks "Dumky" Trio is anders dan alle andere pianotrio's. In plaats van de gebruikelijke klassieke structuur ontvouwt het zich als zes contrasterende delen gebaseerd op de dumka – een Slavische liedvorm die wisselt tussen melancholieke reflectie en uitbundige dans. Het resultaat is een werk dat spontaan en diep menselijk aanvoelt, afwisselend tussen hartzeer en feestvreugde.